به گزارش مشرق، فرشاد مهدی‌پور استادیار پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی طی یادداشتی در روزنامه وطن امروز نوشت:

آنچه این روزها در خیابان‌ها می‌گذرد، حیرت‌انگیز است و لازم نیست حتی مشاهده‌گری مشارکت‌جو باشید تا دچار اعجاب شوید؛ فقط کافی است کنار گذرگاه یا میدانی بایستید و به آمد و شد مردم و صداهای جمعیت، ماشین‌ها و موتورهای عبوری و موکب‌های حاشیه خیابان نگاه کنید و حظ ببرید از اینکه چنین لحظه بی‌نظیری مقابل‌تان در حال رخ دادن است. جوشش صبحگاه ۱۰ اسفند ۱۴۰۴ که پیامد انتشار خبر رسمی شهادت رهبر دوران‌ساز ایران بود، خودجوش به یک پویش فراگیر ملی بدل شد که تا امروز در زیستی شبانه تداوم داشته است؛ البته این حضور ملازم ۲ دسته رویداد دیگر هم بود که هم‌وزن حضور میدانی است: اول شرکت در تشییع شهدا و تظاهرات آیینی دیگری که بنا به اتفاق، در روز برگزار می‌شد و تقریبا همه شهرهای کشور را در بر می‌گرفت و دوم، همراهی و همدلی عموم مردم در صف‌های پمپ بنزین و رفتار موقرانه در خرید مایحتاج از فروشگاه‌ها و نانوایی‌ها و... که این دومی کمتر دیده شده و چه بسا اتفاقی است بی‌همتا در سراسر جهان که باید درباره آن بیشتر نوشت و تامل کرد.

اول- همه آنچه واقع شده، حتما مبعوث شدن مردم است پس از بعثت خون پاک به ناحق‌ ریخته ۹ صبح ۹ اسفند ۱۴۰۴. آن شهید سرافراز در آخرین سخنرانی‌شان در جمع مردم (۲۸ بهمن ۴۰۴)، بیانات‌شان را با این فراز به اتمام رساندند: «اگر تهدیدی وجود دارد، دستگاه‌های خنثی‌کننده تهدید هم به فضل الهی وجود دارد. مردم کارشان را بکنند، زندگی‌شان را بکنند، درس‌شان را بخوانند، محیط کسب و کار را [آرام کنند]، تجارت‌شان را بدون دغدغه انجام دهند.

باید در کشور محیط آرامش، محیط اطمینان به نفس، محیط سکینه حاکم باشد؛ فَاَنزَلَ‌اللهُ سَکینَتَهُ عَلی‌ رَسوله وَ عَلَی المُؤمنین‌؛ خدای متعال ان‌شاء‌الله‌ آرامش را، اطمینان قلبی را بر یکایک آحاد مردم نازل می‌کند و لطف می‌کند؛ مسؤولان را هم موفق می‌کند تا بتوانند [وظایف‌شان را] انجام دهند»؛ گزاره‌ای که مشتمل بر سیاستی مهم، دعایی خاص و پیش‌بینی‌ای بزرگ است: مردم به زندگی‌شان برسند، خدا آرامش را به یکایک آحاد مردم اعطا می‌کند و مردم با اتکا به ایمان، اطمینان قلب خواهند داشت و این همان مبعوث‌شدنی است که وعده داده شده است.

دوم- رهنمود آخرین دیدار رهبر شهید، تداوم زندگی در شرایط جنگ بود و مردم به‌درستی آن را تاکنون به اجرا درآورده‌اند؛ هم مردمی که به خیابان آمده‌اند و هم آنهایی که نیامده‌اند و البته آنهایی که نیامده‌اند احتمالا ۲ دسته‌اند: بخشی که تمایل داشته و امکانش را نداشته‌اند و دیگری که تمایل (و شاید حتی موافقتی) نداشته‌اند؛ درباره بخش سوم، تقریبا حرف و بحثی نمی‌شود و باید نگذاریم خیلی زود فراموش‌مان شود که در فراخوان آن سیه‌روز ایران‌ستیز که با همکاری دژخیم تل‌آویو و خونخوار واشنگتن برای آخرین سه‌شنبه سال ۱۴۰۴ تدارک شده بود (و برخلاف روزهای اول جنگ که این دشمنان ملت می‌گفتند: مردم در خانه بمانند، در زمان منتهی به چهارشنبه آخر اسفند، فریاد زدند به خیابان بیایند!) همین دسته بزرگ در یک خودآگاهی تاریخی بی‌نظیر، با دشمن میهن مشارکت نکرد و حتی جشن متعارف چهارشنبه‌سوری دلخواه خویش را هم برگزار نکرد و تا همین امروز این گروه همگرایی بالایی در برابر امر ملی از خود نشان داده و با اینکه محتمل است نارضایتی‌های سیاسی عمیقی داشته و دارد، از محدودیت اینترنت بین‌الملل شدیدا گلایه‌مند بوده و هست و شاید بخشی از آنها یا اطرافیان‌شان در حوادث دی، متعرض نظام هم بوده و درگیری اتفاقاتی هم شده باشند، در این این شرایط خطیر تصمیم گرفتند به تعبیر عامیانه، آب به آسیاب متجاوز نریزند.

سوم- گروه جالب‌ توجه دیگری هم وجود دارند که احتمالا در یکی از ۳ دسته‌بندی بالا جا می‌گیرند و شاید از حیث کمیت چندان دارای جمعیت بالایی نباشند اما کنش‌شان شنیدنی و ماندگار است: ایرانیان خارج از کشور که در وقت خطر به وطن برگشته‌اند. این گروه ۲ دشواری بزرگ را از سر گذراندند: اولی که کم اهمیت‌تر است اینکه از مسافت‌های دور و با نبود پرواز، رنج مسافرت زمینی را به جان خریدند و دومی که مهم‌تر است اینکه آرامش بدون بمب و موشک را رها کرده و به ایران برگشتند؛ اینان عین زندگی‌اند و کاملا انتخابی و غیراجباری، خواسته‌اند در کنار خانه و خانواده پدری‌شان باشند و البته نکته دیگر آن است که حتی خروج از کشور در کشاکش نبرد هم، به قیاس شمارش سال‌های قبل کمابیش ۴۰-۳۰ درصد کاهش داشته است.

مردم ایران با همه تفاوت‌ها در یک نقطه به‌ هم ‌پیوسته‌اند: تداوم زندگی، البته بر مبنای این توصیه مهم: «همه آحاد ملت سعی در مراعات یکدیگر داشته باشند تا از ناحیه کمبودهایی که اثر طبیعی هر جنگی است فشار کمتری بر اقشار مختلف وارد شود». اگر دشمن در اهداف اعلامی خود و تلاش بر به‌ اصطلاح رساندن کمک به مردم(!) در پی انجماد یا انفجار در ایران بود، اکنون با ملتی مواجه است که به توصیه راهبر خود، سکینه را در بطن زیست جنگی‌اش جاری کرده است.

تداوم زندگی در این روزها، دیگر فقط یک انتخاب شخصی نیست، بلکه عالی‌ترین شکل رزم و دقیق‌ترین پاسخ به تهدید است؛ پیامی که نشان می‌دهد ایران، نه با هراس، بلکه با اطمینان قلب از سایه جنگ عبور کرده و در تکاپوست اقتدار ملی را در این روزهای سرنوشت‌ساز تثبیت کند.